Annabels weg van trainee naar leerkracht

Het traineeship is bedoeld voor pabostudenten die tijdens hun derde of vierde jaar van de opleiding al meer verantwoordelijkheid aankunnen. Ze staan zelfstandig voor de klas, maar krijgen tegelijkertijd intensieve begeleiding. Juist die combinatie maakt het verschil.

“Door het traineeship kon ik hier blijven en kreeg ik meer uitdaging.”

“Ik loop hier al sinds mijn tweede studiejaar stage”, vertelt Annabel. “Eigenlijk moest ik naar een andere school, maar ik had het hier heel erg naar mijn zin. Toen kwam het traineeship ter sprake. Daardoor kon ik hier blijven en kreeg ik meer uitdaging.” Dat ging niet vanzelf, vertelt schoolleider Bianca Butter. “Het was nog best spannend, want er moest in korte tijd veel geregeld worden. Maar we zagen dat Annabel hier op haar plek zat. Dan wil je kijken wat er mogelijk is.”

Groeien met begeleiding

Annabel begon tijdens het derde jaar van haar opleiding aan het traineeship en zit nu in het vierde jaar. Terugkijkend op haar ontwikkeling zegt ze: “Toen ik begon in groep 6 dacht ik soms echt: waar ben ik aan begonnen?” lacht ze. “Vooral duidelijk grenzen stellen vond ik lastig. Inmiddels heb ik geleerd dat je soms echt op je strepen moet staan. Dat gaat nu veel beter.” Mentor Sheila van Geest zag die ontwikkeling van dichtbij gebeuren. Dankzij haar ambulante uren kon ze Annabel intensief begeleiden. “Tot de herfstvakantie bleef ik vaak de hele dag in de klas”, vertelt Sheila. “Daardoor kon ik direct feedback geven. Daarna hebben we dat langzaam afgebouwd. Ze kon dingen van mij zien en ik kon zien hoe zij het deed. Dat werkte heel goed.”

Volgens Sheila zit de kracht van het traineeship niet alleen in het zelfstandig lesgeven, maar juist in de ruimte om vragen te stellen en te blijven leren. “Zelfs nu loopt Annabel nog regelmatig even binnen. Dan vraagt ze: ‘Hoe zou jij dit aanpakken?’ Of: ‘Wat zou jij in deze situatie doen?’ Die directe feedback helpt enorm.”

"Je kunt studenten niet zomaar in het diepe gooien."

Ook Bianca vindt begeleiding essentieel. “Je kunt studenten niet zomaar in het diepe gooien. Dan ben je iemand kwijt voordat diegene überhaupt een diploma heeft gehaald. Het kost tijd en geld om goed te begeleiden, maar het levert uiteindelijk veel meer op.”

Van stagiaire naar juf

Annabel groeide in haar rol. Ook de leerlingen zagen haar veranderen. “In het begin testten de kinderen Annabels grenzen flink”, vertelt Sheila. “Maar op een gegeven moment merkten ze: bij juf Annabel moeten we ook gewoon luisteren. Ik zag de focus verschuiven van stagiaire naar echte juf. Dat proces was heel mooi om te zien.”

"Ik zag de focus verschuiven van stagiaire naar echte juf."

Annabel herkent dat. “Laatst vroegen kinderen aan mij waarom ik eigenlijk nog naar school moest. ‘Je bent toch al een juf?’ zeiden ze. Toen dacht ik wel: volgens mij zien ze mij inmiddels echt als leerkracht.”

Onderdeel van het team

Dat gevoel beperkt zich niet tot de klas. Ook binnen het team voelt Annabel zich al jaren thuis.

“Dat komt echt door de sfeer op school”, vertelt ze. “Je wordt overal bij betrokken. Als je jezelf openstelt in dit team, hoor je er gewoon bij.” Bianca beaamt dat. “Dat vinden wij belangrijk. Stagiaires horen bij het team. Ze worden uitgenodigd voor activiteiten, voor een lunch of een kerstattentie. Je investeert in mensen en bouwt een band op.”

Misschien is dat wel de reden waarom dit verhaal zo mooi rondkomt. Want waar het traineeship begon als een kans om meer praktijkervaring op te doen, bleek het uiteindelijk ook een opstap naar de toekomst. Annabel blijft namelijk na haar afstuderen verbonden aan de Wethouder Brederodeschool. “Dat was eigenlijk al snel duidelijk en geregeld”, zegt Bianca lachend.

Voor Annabel voelt dat als een logisch vervolg. “Ik hoor hier inmiddels al jaren bij. Dan is het heel bijzonder dat ik straks gewoon als collega kan blijven.”